Koniczyna łąkowa (czerwona)

Koniczyna łąkowa zwana czerwoną lub koniczem to gatunek rośliny z rodziny bobowatych. Występuje w całej Europie, w środkowej Azji oraz północnej Afryce. Została naturalizowana i jest uprawiana także w Australii i obydwu Amerykach. W Polsce jest rośliną pospolitą.

Wygląd:

1. Łodyga
• Podnosząca się lub wzniesiona o długości do 50 cm.
• Jest przylegająco owłosiona i często czerwono nabiegła.
2. Liście
• 3-listkowe, jajowate lub eliptyczne, całobrzegie listki, przeważnie plamiaste.
• U nasady liści występują owłosione i szydłowato zakończone, błoniaste przylistki, często zrośnięte z ogonkiem liściowym.
3. Kwiaty
• Motylkowe, jasnopurpurowe, pachnące, w główkach kulistych lub jajowatych, znajdujących się przeważnie po 2 na jednej łodydze.
• W 10-nerwowej i owłosionej z zewnątrz rurce kielicha występuje pierścień włosków.
4. Owoc
• Nieduży, zawierający jedno tylko nasiono strąk.
5. Korzeń
• Ma palowy korzeń sięgający nawet do 1,5 m w głąb.
• W powierzchniowej warstwie gleby tworzy on liczne i długie rozgałęzienia.